آیا می دانی مؤمن کیست؟
هنگام تسلط و توانائی گذشت می کند.
رفتارش ملایم است.
شیوه زندگی (و راه رفتنش) آمیخته با فروتنی است.
حاضر است خود را به زحمت بیندازد تا دیگران در آسایش باشند.
در دوستی خالص است.
در پیمان استوار است.
در داوریها ستم نمی ورزد و جان برداری نمی کند.
در برنامه زندگی اقتصادی خود اندیشه و تدبیری نیکو دارد.
در نبودن اشخاص حقوق آنها را رعایت میکند.
نسبت به درماندگان بسیار مهربان و دلسوز است.
در هر مشکلی می توان به یاری او دل بست.
از کسی خوبی دید از آن یاد نمی کند.
کسی را که با او مشورت می کند، به راهی که خیر و صلاح می داند آشنا می سازد.
پرده کسی را نمی درد.
در اسرار مردم امین و امانت دار است.
از زورگوئی دروغ و ندانی می پرهیزد.
دانش و شکیبائی را با هم بکار می برد.
نسبت به زیر دستان خود سخت گیری و بد رفتاری نمی کند.
او را از کسالت و بدحالی دور می بینی.
اگر از کسی دوری می کند از سر کبر و خود پسندی نیست.
هیچ کار نیک برای ریا و خودنمایی انجام نمی دهد.
هیچ اقدام خیری از سر شرم وا نمی نهد.
شهوات نفسانی و غرایز جنسی و را مقلوب و اسیر خود نمی سازد.
نه متکبر و خودخواه و حیله گر و مکار.
جز به راست سخن نمی گوید.
شکم پرستی او را به روسوایی نمی کشاند.
در اضهار نظر کردن او سستی و ملاحظه کاری وجود ندارد.
بخل نمی ورزد.
در کارهایش شتاب و عجله نمی کند.
پرخاشگر نیست.
با سخنان ناسزا کسی را نمی رنجاند.
نه عیب جوی مردم است و نه در پشت سر آنان بدگویی می کند.
سست وسهل انگار نیست.
در اموری که به او مربوط نیست دخالت نمی کند.
در سختی سستی به او دست نمی دهد.
در آسایش خود را فراموش نمی کند و مغرور نمی گردد.
از یک سوراخ، دوبار گزیده نمی شود.
در هنگام بی نیازی میانه روی را از دست نمی دهد.
در تنگ دستی عزت نفس خود را پاس میدارد.
اگر می پرسد مقصودش یاد گرفتن است (نه آزار دادن).
بی جهت کسی را سرزنش نمی کند.
ستم دیده را یاری می کند.
یاری کننده دین است.
سکوت را اختیار می کند تا لغز شما سالم بماند.
در روابط خود با مردم انصاف را رعایت می کند.
نسبت به یتیمان همچون پدر است.
زندگی را سخت نمی گیرد.
از روش نیکو کارانی که پیش از او وجود داشتند پیروی می کند.
بنابراین، شایسته آن است پیشوای نیکوکاران بعد از خویش قرار گیرد.
